Από το βράχο της Εργίνας, μέχρι του Καρυωτάκη

21
COM

Δυο βράχοι καθορίζουν την υπέροχη και τεράστια παραλία του Πάλου*.

Ο βράχος της Εργίνας στα δυτικά και του Καρυωτάκη στα ανατολικά.

Ο μεγάλος αριθμός "πάλων" ήταν πιθανότατα και ο καθοριστικός παράγοντας που πήρε το όνομά της όλη αυτή η περιοχή.

Κατά το Σταμάτη Σκούτα"Έχουμε μοναδικά ναυτικά και ιστορικά επιχειρήματα. Οι πρόγονοι που ήρθαν από τα Βάτικα της Λακωνίας - στο χωριό υπήρχε όνομα ...Λάκων - λέγανε οι παλιοί, ότι, οι καπεταναίοι κάρφωναν στην παραλία ένα Παλούκι και έδεναν τα καΐκια σε σίγουρο λιμάνι για έξη μήνες".

Η Σοφία Εμφιετζή στον "Κήπο", Πειραιώς 260

4
COM
 photo SofiaP2sepGV.jpg Ήταν η βραδιά της κυρίας Σοφίας Εμφιετζή!
Μια βραδιά καλοκαιρινή, δροσερή, μελωδική, χαλαρή, υπέροχη και άκρως ...ποδοσφαιρική!

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ & ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ 2014
Κυριακή 29 Ιουνίου
Λαϊκή Ρεμπέτικη βραδιά με τη Σοφία Εμφιετζή
Ώρα έναρξης: 22.30 Μόλις μισή ώρα πριν από το "εναρκτήριο λάκτισμα" του αγώνα Κόστα Ρίκα - Ελλάδα...

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Με αφετηρία την Αθηναϊκή Κομπανία και φτάνοντας μέχρι το «Καφέ Αμάν» του Κώστα Φέρρη, το «Τραγούδι για την Κοκκινιά» και το «Ταξίδι» του συγκροτήματος Δρόμος, η Σοφία Εμφιετζή διεκδικεί επάξια τον τίτλο της αυθεντικής λαϊκής ερμηνεύτριας. Με παρακαταθήκη την πολυετή πείρα της θα μας ξεναγήσει σε παλιά και νεώτερα λαϊκά μονοπάτια υπό την ενορχήστρωση και το μπουζούκι του Νώε Ζαφειρίδη καθώς και μιας ομάδας εκλεκτών μουσικών. Αποσκευές τους το μεράκι και η αγάπη τους για το καλό λαϊκό τραγούδι.
Συντελεστές:
Νώε Ζαφειρίδης  - μπουζούκι
Κώστας Τσεκούρας-κιθάρα
Δημήτρης Γκίνης-ακορντεόν
Θοδωρής Κουέλης-μπάσο
Μιράν  Τσαλικιάν-μπαγλαμάς

Τα Ταχυδρομεία στη Σάμο και ο "Λυκούργος"

5
COM
Στη Σάμο, την εποχή της Ηγεμονίας και μέχρι το 1912, λειτουργούσε τουρκικό ταχυδρομείο που με χρήση τουρκικών γραμματοσήμων, εξυπηρετούσε την αλληλογραφία τόσο με το εσωτερικό της Οθωμανικής αυτοκρατορίας όσο και με το εξωτερικό.
Τις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα εγκαταστάθηκαν στο νησί αυστριακό και γαλλικό ταχυδρομείο, αργότερα δε και ρωσικό, ενώ αξιοσημείωτο είναι ότι ένα ναυτιλιακό πρακτορείο στο Βαθύ διακινούσε την αλληλογραφία προς Ελλάδα, με το σαμιακό ατμόπλοιο «Λυκούργος».

"ΡΕΜΠΕΤΙΚΑ με κιθάρες"

1
COM


Πολύ μικρό αποδείχτηκε τελικά το Αμφιθέατρο του Μουσείου Μπενάκη στο να χωρέσει τον ενθουσιασμό, το πάθος και τον παλμό του πλήθους  που κατέκλυσε το  κτίριο της οδού Πειραιώς...!!!

Ανεβαίνοντας στο 2ο όροφο του μουσείου, τη Δευτέρα το βράδυ, έβλεπες τον κόσμο να γεμίζει ασφυκτικά το χώρο, προκειμένου να απολαύσει το Νώε Ζαφειρίδη τη Ράνια Γκικοπούλου και το Χρήστο Τσατσάνη, σε μια θεματική συναυλία!
Μαζί τους επί σκηνής, ο ξεχωριστός ακορντεονίστας Ηρακλής Βαβάτσικας και η σπουδαία ερμηνεύτρια, Σοφία Εμφιετζή.

Το πρόγραμμα κινήθηκε ακριβώς στον χαρακτήρα που μας προϊδέαζε ο τίτλος της αφίσας, «Ρεμπέτικα με κιθάρες» και όλοι στο τέλος, έγιναν μάρτυρες και κοινωνοί ενός ιδιαίτερου εγχειρήματος από σπουδαίους λαϊκούς σολίστες και ξεχωριστούς καλλιτέχνες!!

ΚΤΕΛ ΣΑΜΟΥ - Μια ευχάριστη έκπληξη!

2
COM
Η ιστορία των Λεωφορείων Κοινής Εκμετάλλευσης Σάμου αρχίζει από το 1920, τότε που κάθε χωριό της Σάμου διέθετε από ένα λεωφορείο και εξυπηρετούσε τους κατοίκους με την πρωτεύουσα.

Περίπου το 1950 ιδρύθηκε το ΚΤΕΛ (Κοινό Ταμείο Εκμετάλλευσης Λεωφορείων) Σάμου, κάτω από την αιγίδα της Πολιτείας, με ποιο συγκροτημένη μορφή και διαμορφώθηκε η τακτική συγκοινωνία του νησιού.Η διοικητική δομή των ΚΤΕΛ ήταν με συμβούλια Μετόχων τα οποία διενεργούσαν ανά τριετία εκλογές για ανάδειξη Προέδρου –Αντιπροέδρου-Γραμματέα για την διοίκηση.

Γιάννης Ρίτσος - Ακόμη ένας Άγιος

2
COM

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ
ΣΦΡΑΓΙΣΜΕΝΑ Μ' ΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟ

Ακόμη ένας Άγιος
Κιτρίνισαν τα δάχτυλά μου απ' τα πολλά τσιγάρα· Έτσι ήταν και τα δάχτυλα του πατέρα μου τον παλιό καιρό που 'χε πλούτη, αμάξια, υπηρέτες, κυνη­γετικά σκυλιά και άμετρη αλαζονεία. Μου ήταν αποκρουστικά, στα παιδικά μου χρόνια, τούτα τα κίτρινα δάχτυλα καθώς τα 'βλεπα να παίρνουν από μια πέτσινη σακούλα ψιλοκομμένο καπνό, να τον τοποθετούν πάνω σε τσιγαρόχαρτο, να στρίβουν τσιγάρο, να φέρνουν το τσιγαρόχαρτο στα χείλη του και να το σαλιώνει με την άκρη της γλώσσας του, περνώντας το δυο τρεις φορές μαλακά μπροστά στα χείλη του σα να 'παίζε μιαν άηχη φυσαρμόνικα, κι αυτή η τρυφερή κίνηση μου φαινόταν ανάρμοστη για την υπεροπτική μορφή του πατέρα. Δε μ' άρεσαν καθόλου τα κιτρινισμένα δάχτυλά του, παρ' ότι τα χέρια του, όπως κι όλης της φαμίλιας (κι αυτό δεν μπορούσα να το αρνηθώ), ήταν πολύ ωραία, φίνα, μακροδάχτυλα, λεπταίσθητα, σχεδόν διάφανα. Αργότερα, όταν σπατάλησε όλη την περιουσία του στα χαρτιά, στα γλέντια, στα ταξίδια, στις πολυτέλειες, αλλά και στις αρρώστιες του αδελφού μου και της μητέρας, έκοψε το τσιγάρο — έτσι είπε· όμως εγώ, ένα βράδυ, λίγο πριν φύγουμε για το Γύθειο, τον είδα στην πλατεία του Ελκομένου να περπατάει πέρα δώθε καταμόναχος και μια στιγμή να σκύβει, να μαζεύει από χάμου ένα μεγάλο αποτσίγαρο και να το χώνει στην τσέπη του. Εμένα δε με είδε· ήμουνα πάνω στο καμπαναριό όπου μού άρεσε ν' ανεβαίνω και να κοιτάω από ψηλά τη θάλασσα και τα περαστικά καράβια, όπως μ' άρεσε το ίδιο ν' ανεβαίνω και στο φάρο. Δεν του είπα τίποτα· ούτε σε κανέναν είπα λέξη. Από τότε η κιτρινάδα στα δάχτυλά του δε μου ήταν πια αποκρουστική· ήταν μια κιτρινάδα λυπημένη όπως η χλωμάδα στο πρόσωπο των φτωχών, των πεινασμένων.

Η μουσική ιστορία των XAMAT…

8
COM

Μ
ια φορά και έναν καιρό, συγκεκριμένο καιρό, μια παρέα μουσικών, οι ΧΑΜΑΤ, με τα μουσικά όργανα στο χέρι, τριγύριζαν στα στέκια τους και έμπλεκαν με τις νότες γουστόζικες μελωδίες. 
Καθένας απ’ αυτούς μια μοναδική ιστορία, μοιράζονταν μουσικές για τα πάθη των ανθρώπων.


Ο Μιράν (Τσαλικιάν), έχοντας γυρίσει διάφορα μέρη του κόσμου από τα βάθη της Γαλλίας μέχρι τα τείχη του Πεκίνου, με το συγκρότημα μπουζουκιών ΔΡΟΜΟΣ, άγγιζε έντεχνα και ευαίσθητα τις χορδές του μπουζουκιού, ταξιδεύοντας με τα ταξίμια του τον κόσμο σ’ άλλες, ρεμπέτικες εποχές.


Πλάι του, ο αδερφός του Ατάμ (Τσαλικιάν) χαμογέλαγε γλυκά και σκόρπιζε με τον μπαγλαμά και το κλαρίνο του τσαχπίνικες και ανατολίτικες μελωδίες.


Μοναδικός και πιστός στις ιδέες του, ο Βασίλης (Κλάδης) έπαιζε την κιθάρα του, γεμίζοντας το χώρο με ατόφιους, καθαρούς ήχους και ιδιαίτερη προσωπικότητα.



Την αντρική αυτή μουσική μπάντα φώτιζε με τη γεμάτη θέρμη φωνή της, η Σοφία (Εμφιετζή). Μια μεγάλη λαϊκή τραγουδίστρια από την εποχή της «Αθ. Κομπανίας» και του «ΔΡΟΜΟΥ» έντυνε, τις νύχτες, με το πάθος της φωνής της, τα σεκλέτια των ανθρώπων…

Στο μουσικό τους διάβα, έμελλε να ανταμώσουν τον γητευτή των πονεμένων ψυχών, τον Τάσο (Ασακίδη) ο οποίος με τη λαϊκή φωνή του και την ευαισθησία του παρηγορούσε, φόρτιζε και ζέσταινε τα συναισθήματα των ανθρώπων, ενώ παράλληλα έδινε άλλο γούστο στην παρέα, ερμηνεύοντας με ιδιαίτερο τρόπο τα τραγούδια του Ζαμπέτα. Πόσο πολύ ομόρφαινε τη ζωή τους με την αυθεντικότητά του…


Κάθε βράδυ γινόταν μια μυσταγωγία, με τους ΧΑΜΑΤ, τη Σοφία και τον Τάσο να διασκευάζουν δικές τους αλλά και μελωδίες του Τσιτσάνη, του Χιώτη, του Άκη Πάνου και τόσων άλλων αξιόλογων συνθετών και ερμηνευτών.

Tα μουσικά ταξίδια αυτής της υπέροχης παρέας, συντρόφευαν,

πότε οι παθιασμένες ερμηνείες της Σταυρούλας (Μανωλοπούλου)



και πότε οι πληθωρικές, της Χριστίνας (Ιωάννου)!!!


Ο Μάρκος Βαμβακάρης στη Σάμο και μια σπάνια ηχογράφηση

8
COM
Το 1954 Ο Μάρκος Βαμβακάρης αρρώστησε με βαριά αρθρίτιδα και  σταμάτησε να παίζει.
Το ’55, το ’56 το ’57 και το ’58 είχε «σβήσει» από τα πάλκα (πάρκα όπως τα έλεγε).
Ταξίδεψε στην Ικαρία, τη Σάμο, την Άρτα, τα Γιάννενα, την Πρέβεζα, το Μεσολόγγι, το Βόλο, τη Λάρισα, σε πολλές πόλεις αλλά δουλειά σε πάλκο δεν υπήρχε για το Μάρκο.
Στην Αθήνα δεν τον έπαιρνε κανένας σε κάποιο μαγαζί. (από το www.musicheaven.gr)

Μετά την Ικαρία όπου πήγε για να γιατρευτεί, πέρασε στη Σάμο.
Περιγράφει με απολαυστικό ύφος ο ίδιος:
Έγινα καλά και πήγα στη Σάμο. Επήγαινα για πρώτη φορά. Επήγα και εβγήκα στην οδόν Καρλόβασι, στην παραλία και με γνώρισε ένας Νίκος ο οποίος με ήξερε από τον Πειραιά.
Ήταν εργάτης στο λιμάνι πολύ φτωχός και είχε και εφτά παιδιά μικρά και με βοήθησε και βρήκα μαγαζί και έπαιξα με έναν άλλον εργάτη του λιμανιού που έπαιζε και αυτός σαντούρι.
Κάθε βράδυ έπαιζα και κάτι άρχισα να κάνω. Έβγαλε πρόγραμμα και εμοίρασε σε όλη τη Σάμο και άρχισε ο κόσμος τα βράδια και ερχότανε.

"Αναφορά στον Κυριάκο Κρόκο"

14
COM
Τον Κυριάκο Κρόκο δεν έτυχε να τον συναντήσω ποτέ.
Κατά καιρούς είχα συναναστραφεί και συνεργαστεί με ανθρώπους του ευρύτερου οικογενειακού του περιβάλλοντος, ιδιαίτερα στις αρχές του '80 και είχα ακούσει από πολλούς για το μέγεθος του ανθρώπου.
Πριν από ένα χρόνο περίπου, έπεσα πάνω στο εκπληκτικό ντοκιμαντέρ του Γιάννη Τριτσιμπίδα "ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΚΡΟΚΟΣ, αρχιτέκτων και ζωγράφος" και γοητεύτηκα από τη φιλμογράφηση, την αφήγηση, την παρουσία, το έργο, το λόγο.
Άρχισα να το ψάχνω και σταδιακά βρέθηκα μπροστά σε ένα πλήθος αναφορών και αφιερωμάτων στο πρόσωπό του, ικανών να γεμίσουν πολλές σελίδες.
Θα αρκεστώ στην σταχυολόγηση αποσπασμάτων από τα κείμενα που έχουν δημοσιευθεί κατά καιρούς, σε μια προσπάθεια ανάδειξης της προσωπικότητάς του και του έργου του, εδώ στo Μπάλο, τον ιστοχώρο που γυρεύει και παίρνει αφορμές από τα μεγάλα και τα σπουδαία αυτού του μικρού τόπου, στην άκρη της θάλασσας του Αιγαίου.
~*~


Γεννήθηκε το 1941 στον Πλάτανο της Σάμου
Φοίτησε στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Ε.Μ.Π. και πήρε το δίπλωμά του το 1967.
Παράλληλα με τις σπουδές του και ως το 1969 εργάσθηκε στο αρχιτεκτονικό γραφείο του καθηγητή Γιάννη Λιάπη. 
Μετά τη στρατιωτική του θητεία έμεινε για ένα χρόνο στο Παρίσι κάνοντας αυτοσπουδή και μαθητεύοντας για ένα χρονικό διάστημα κοντά στον Γιάννη Τσαρούχη που ζούσε τότε εκεί. Γυρνώντας στην Αθήνα, παράλληλα με την αρχιτεκτονική του εργασία συνέχισε να ζωγραφίζει ακολουθώντας αυτή την κλίση που είχε από παιδί και κάνοντας σχέδια που πίστευε ότι εμπλουτίζουν την αρχιτεκτονική του παιδεία.
Δημιούργησε δικό του εργαστήριο το 1976. 
Η αρχιτεκτονική του δραστηριότητα αφορούσε κυρίως μελέτες και επιβλέψεις ιδιωτικών έργων, ενώ συμμετείχε με επιτυχία και σε αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς.