Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΘΥΜΟΣ


Πες μου πού πήγε ο Αύγουστος με τα καμπαναριά του
Το γέλιο σου που γέμιζε το σπίτι μας βροχή
Τώρα μας δίνει ο άνεμος γυμνή την αγκαλιά του
Ω πρόσωπο που σκέπασε με μάρμαρο τη γη

Πόσα σβησμένα βλέμματα κοιτάνε όταν κοιτάζεις
Πόσα δεμένα στόματα μιλάνε όταν μιλάς
Ήταν του ήλιου η δύναμη το ρόδο που ωριμάζει
Κλειστά παραθυρόφυλλα τα στήθια που αγαπάς

Είναι καρδιές που μάθαμε σα γράμματα ανοιγμένα
Είναι τραπέζια όπου κανείς δε θα καθίσει πια
Μια μουσική πανάκριβη που γράψανε για σένα
Τόσες χιλιάδες δάχτυλα για τελευταία φορά

Εσάς που πήρε ο θάνατος βαριά στα δάχτυλά του
Από τα μάτια σας η αυγή πηγάζει σα νερό
Άστρα σε κάθε μέτωπο και φως τ' ανάστημά του
Καμιά ζωή δε γράφεται χωρίς το δάκρυ αυτό

Ακουμπισμένες δυο εποχές η μια κοντά στην άλλη
Ω πρόσωπο που φώτισε μια μακρινή αστραπή
Ποια θάλασσα ποια θάλασσα θα 'ναι αρκετά μεγάλη
Για να χωρέσει τον καημό που μάζεψ' η ψυχή;

Σα μυθικό τριαντάφυλλο μια νύχτα ο κόσμος κλείνει
Είναι η πόρτα όπου κανείς δε θα περάσει πια
Είναι του δήμιου η ταραχή του ήρωα η γαλήνη
Ο ποταμός που κύλησε σαν έσπασε η καρδιά



Στίχοι: Νάνος Βαλαωρίτης
Μουσική: Βασίλης Δημητρίου
Πρώτη εκτέλεση: Χρήστος Θηβαίος

3 σχόλια:

  1. Το μαύρο, το «μυθικό τριαντάφυλλο» με τα κόκκινα, αιμάτινα αποσιωπητικά, της φωτογραφίας σου, μακρινέ μου ξάδερφε… φανερώνει τον τόσο «καημό που μάζεψ’ η ψυχή» μας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Το έβαλα να φορτώσει αν το ακούσω, το τραγούδι, μιας και οι ταχύτητες εδώ, σέρνονται...ΟΙ στίχοι υπέροχοι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Το έβαλα να φορτώσει αν το ακούσω, το τραγούδι, μιας και οι ταχύτητες εδώ, σέρνονται...ΟΙ στίχοι υπέροχοι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή