Οι νέοι φιλελεύθεροι


Το πολυθρύλητο πια τέλος της μεταπολίτευσης, πριν πλησιάσει ως πραγματικότητα, έχει υπάρξει αντικείμενο πόθου από πολλές πλευρές.

Αυτοί τους οποίους αποκαλώ εδώ νέους φιλελεύθερους, είναι από τους πιο ένθερμους θιασώτες της μετάβασης σε αυτό που ζωγραφίζουν ως μια Ελλάδα «κανονική», cool, μεταδογματική, ευπρεπισμένη. Αναφέρομαι εδώ σ' έναν χώρο που τελευταία δείχνει να διευρύνει την επιρροή του κυρίως στο δημόσιο σχολιασμό του πολιτισμού και των κοινωνικών συμπεριφορών· σε μια ευαισθησία η οποία ελκύει ιδιαίτερα τους ανθρώπους του λογοτεχνικού σιναφιού και του πολιτισμικού πεδίου, συγγραφείς, καλλιτέχνες και δημοσιογράφους γνώμης. Από το Athens Review of books μέχρι το ΕΚΕΒΙ, από την «Καθημερινή» μέχρι το Protagon.gr, από τη φιλελεύθερη Αριστερά μέχρι το «φωτισμένο» συντηρητισμό διαμορφώνονται πλέον αξιοσημείωτες συγκλίσεις. Ο δρόμος χαράχτηκε ουσιαστικά ήδη από τη δεκαετία του '90 μέσα από το μετα-lifestyle έντυπο που μετεξελίχτηκε στη συνέχεια σε free press.

Προς διευκρίνιση: οι νέοι φιλελεύθεροι δεν είναι νεοφιλελεύθεροι. Ή δεν είναι κατά βάση νεοφιλελεύθεροι. Παρά το ότι αναγνωρίζουν την «ελεύθερη οικονομία» ως τον αξεπέραστο ορίζοντα της εποχής και μάλλον ως την οριστική μορφή του ανθρώπινου Λόγου, παρά το ότι γοητεύονται από τη συγκινητική φιγούρα του επιχειρηματία-δημιουργού καινοτομίας, η αιχμή των παρεμβάσεών τους είναι μια ορισμένη πολιτισμική κριτική. Κατά κάποιον τρόπο ανακαλύπτουν πράγματα που στη Γαλλία των αρχών του '80 αποτελούσαν το αντι-ολοκληρωτικό ρεύμα. Οι ιδέες και αξίες στις οποίες αναγνωρίζονται είναι ο υπεύθυνος ατομικισμός, η καταγγελία του μεγάλου κράτους, η αντίθεση στα άκρα και στους «εξτρεμισμούς». Συχνά υιοθετούν έναν σκεπτικιστικό φιλελευθερισμό για να λοιδορήσουν τον αιώνιο αρχαϊσμό της Αριστεράς ή τη μετριότητα του πολιτικού προσωπικού της Δεξιάς. Το κοινό πεδίο στο οποίο κινούνται είναι η υπεράσπιση του «ορθολογισμού» απέναντι στη νεοελληνική «παράνοια». Αλλοι επενδύουν στους κανόνες τής -δικής τους βεβαίως- κοινής λογικής και άλλοι στην επινόηση μιας νέας πολιτικής, περισσότερο συμπονετικής και χαρούμενης, μακριά από τις κακές ουτοπίες και τις αγωνιστικές ταυτότητες. Προς Θεού, «όχι άλλοι αγώνες» γράφει αηδιασμένος ένας από τους πρωτοπόρους του χώρου στο «Κυριακάτικο Βήμα».

6 σχόλια

  1. Αφεντικό είπε
    Συγχαρητήρια στο Νικόλα
    Εξαιρετικός σχολιασμός μιας πραγματικότητας που μας πολιορκεί πλεον μέχρι θανάτου...
    Ολη η ουσία του αρθρου ειναι στο παρακάτω απόσπασμα

    Οι νέοι φιλελεύθεροι συχνά ισχυρίζονται ότι υπερασπίζονται κάποιες αξίες που απειλούνται: λ.χ. την αυτονομία της λογοτεχνίας, τον ελεύθερο πλουραλισμό της γνώμης, την ανεκτικότητα. Πράγματι, όλα αυτά πρέπει να αποτελούν θεμελιώδη σημεία αναφοράς για να έχει νόημα η κριτική αντιπαράθεση στην πολιτική, στην κουλτούρα, στα κοινωνικά θέματα. Εχω, ωστόσο, την εντύπωση ότι η συγκεκριμένη ευαισθησία θα ήταν πιο πειστική -σε αυτούς τουλάχιστον που τη βρίσκουν νόστιμη- αν δεν εξαντλούνταν μόνο στο ανελέητο μαστίγωμα των «ακραίων», αλλά έθετε και το πρόβλημα των «μέσων» και των «μετριοπαθών». Αν δεν κάνω λάθος, οι συνταγές, η διακυβέρνηση, τα πρόσωπα, οι αποφάσεις, οι παρέες, τα δίκτυα της λαμογιάς που μας έφεραν ώς εδώ ανήκουν κυρίως σε αυτούς τους τελευταίους. Οσο και αν επιμένουν, δεν μας κυβέρνησε η άκρα Αριστερά αλλά το διαπαραταξιακό μπλοκ της νοικοκυροσύνης ....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ο καθένας ονειρεύεται ...
    το τέλος της μεταπολίτευσης,
    ανάλογα με τις καταβολές, τα πάθη και τις προθέσεις του!!!
    Οι μεσοαστοί διανούμενοι αναλυτές και καθοδηγητές του λεγόμενου "μεσσαίου χώρου" μάλλον υπερτιμημένοι από την προστασία και ασυλία που άπλετα τους παρέχουν τα ΜΜΕ, στην ουσία αποτελούν εργαλείο συντήρησης, απλούς θεατές, μιας και ποτέ τους σημαντικό ρόλο δεν έπαιξαν στις μεγάλες κοινωνικές ιστορικές ανακατατάξεις !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Η Δημοκρατία μας - Ισοκράτης (436 π.Χ-338 π.Χ.) Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία."Ισοκράτης (436 π.Χ-338 π.Χ.)

    Συμφωνω με τους προλαλησαντες, προσθεσα το παραπάνω κείμενο γιατι νομίζω πως εκει ειναι το πρόβλημα : η νεοελληνική «παράνοια». Ολα τα άλλα είναι γενικα, διεθνή και αντιμετωπίζονται...αν αυτή η παράνοια κάποτε θεραπευτη, πριν ειναι αργα φυσικα. καλο βραδυ σε όλους σας, γυρισαμε σπιτι και αρχισαμε τι βαρδιες !!! Απόψε εχω 10 με 3 ..καλο μας βραδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. το...θεραπευτη!!! ειναι λογω εξαντλησης....συγνωμη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ο καθένας ονειρεύεται ...
    το τέλος της μεταπολίτευσης,
    ανάλογα με τις καταβολές, τα πάθη και τις προθέσεις του!!!
    Οι μεσοαστοί διανούμενοι αναλυτές και καθοδηγητές του λεγόμενου "μεσσαίου χώρου" μάλλον υπερτιμημένοι από την προστασία και ασυλία που άπλετα τους παρέχουν τα ΜΜΕ, στην ουσία αποτελούν εργαλείο συντήρησης, απλούς θεατές, μιας και ποτέ τους σημαντικό ρόλο δεν έπαιξαν στις μεγάλες κοινωνικές ιστορικές ανακατατάξεις !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αφεντικό είπε
    Συγχαρητήρια στο Νικόλα
    Εξαιρετικός σχολιασμός μιας πραγματικότητας που μας πολιορκεί πλεον μέχρι θανάτου...
    Ολη η ουσία του αρθρου ειναι στο παρακάτω απόσπασμα

    Οι νέοι φιλελεύθεροι συχνά ισχυρίζονται ότι υπερασπίζονται κάποιες αξίες που απειλούνται: λ.χ. την αυτονομία της λογοτεχνίας, τον ελεύθερο πλουραλισμό της γνώμης, την ανεκτικότητα. Πράγματι, όλα αυτά πρέπει να αποτελούν θεμελιώδη σημεία αναφοράς για να έχει νόημα η κριτική αντιπαράθεση στην πολιτική, στην κουλτούρα, στα κοινωνικά θέματα. Εχω, ωστόσο, την εντύπωση ότι η συγκεκριμένη ευαισθησία θα ήταν πιο πειστική -σε αυτούς τουλάχιστον που τη βρίσκουν νόστιμη- αν δεν εξαντλούνταν μόνο στο ανελέητο μαστίγωμα των «ακραίων», αλλά έθετε και το πρόβλημα των «μέσων» και των «μετριοπαθών». Αν δεν κάνω λάθος, οι συνταγές, η διακυβέρνηση, τα πρόσωπα, οι αποφάσεις, οι παρέες, τα δίκτυα της λαμογιάς που μας έφεραν ώς εδώ ανήκουν κυρίως σε αυτούς τους τελευταίους. Οσο και αν επιμένουν, δεν μας κυβέρνησε η άκρα Αριστερά αλλά το διαπαραταξιακό μπλοκ της νοικοκυροσύνης ....

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Αρχική σελίδα