ΡΕΪΝΑΛΝΤΟ ΑΡΕΝΑΣ : ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ!!


Της Μαρίας Βούλγαρη

Στις  δύσκολες μέρες   πάντα  η  ποίηση  είναι  μια  γερή «ανάσα»  η  ένα  γερό  «χαστούκι»… εξαρτάται  πάντα από τις ψυχές  στις οποίες εισχωρεί  το ποίημα.
Δύσκολες μέρες με τρομοκρατία , αγωνία  και  με  μια  ελπίδα  να  είναι  κάπου ήσυχη και να μας περιμένει.
Με αφορμή αυτές τις σκέψεις μοιράζομαι μαζί σας λίγα πράγματα για έναν μεγάλο  σύγχρονο Κουβανό ποιητή  και πεζογράφο τον Ρεϊνάλντο Αρένας.
Γεννήθηκε  το  1943  στο  Άκουας   Κλάρας   και   μεγάλωσε  σε συνθήκες  απόλυτης  φτώχειας.
Στην εφηβεία  του  ενώθηκε  με  τους  υπό  τον  Κάστρο  εξεγερμένους  Κουβανούς, λίγο  πριν  ανατρέψουν την  δικτατορία  του  Μπατίστα.
Το 1967 εκδίδει  το  πρώτο  του  μυθιστόρημα «Ο Σελεστίνο  πριν  την αυγή», το  μοναδικό από   τα  έργα  του  που  κυκλοφόρησε  στην  Κούβα .
Στα  χρόνια  που ακολουθούν  διώκεται  και  λογοκρίνεται  έντονα  εξ αιτίας  της  φήμης του ως «αντεπαναστάτη  συγγραφέα» και φυσικά λόγω  της ομοφυλοφιλίας  του.
Τα έργα του, με την βοήθεια φίλων του εκδίδονται στην Αμερική και στην Ευρώπη.
Έπειτα  από  διαδοχικές  προσπάθειες  απόδρασης  από  την  χώρα  του  ο Αρένας  φυλακίστηκε  για δύο χρόνια   στις  άθλιες  φυλακές  του Κάστρο και  της  επανάστασης .
Το 1980  καταφέρνει τελικά  να εγκαταλείψει  την Κούβα, εκμεταλλευόμενος τη  μαζική και εξευτελιστική  έξοδο  των Κουβανών από  το λιμάνι  του  Μάριελ.
Στις  Η.Π.Α  ζει  και  αντιμετωπίζει  μια διαφορετική υποκρισία.
Έχει ήδη νοσήσει από τον  ιό του HIV.
Ασθενής  πια στο τελικό  στάδιο  του AIDS αυτοκτονεί  τον χειμώνα του 1990.
Δύο  χρόνια  μετά  τον  θάνατο  του   κυκλοφορεί  η  αυτοβιογραφία  του  «Πριν  πέσει  η νύχτα»  επιβεβαιώνοντας  άλλη  μια  φορά  την  φήμη  του ως  μια  από  τις  πιο  σημαντικές  προσωπικότητες  της  Λατινοαμερικάνικης  λογοτεχνίας  το  δεύτερο  μισό  του  εικοστού  αιώνα.
Ο Ρεϊνάλντο  κατά  την  άποψη  μου  είναι η περίπτωση του «ελεύθερου»  ποιητή… του  ανθρώπου  που δεν «ανήκει» πουθενά ,του ανθρώπου  που ονειρεύτηκε , έζησε   την επανάσταση και αυτή τον πρόδωσε και τον τραυμάτισε… του ανθρώπου  που  τα  βλέμματα , την  βροχή , την θάλασσα ,την πατρίδα  και  τους  «χώρους»  που οι  άλλοι  του  όριζαν,τα  έκανε  λέξεις  «τρυφερά πικρές», λέξεις  που  δεν  έχαναν  ποτέ   τον  «ουρανό» τους.
Τα  έργα  του Ρεϊνάλντο   λειτουργούν   σαν  μια  υπενθύμιση… της  επανάστασης  σε όλα  τα  επίπεδα… που  όταν  τελικά  έρθει  φεύγει  μακριά  μας  γιατί   δεν της αξίζουμε..
Ας κάνουμε κάτι  να  έρθει… και τα πάντα  για να  μείνει….
Έργα  του  Αρένας δυστυχώς  είναι δύσκολο έως  ακατόρθωτο  να  βρεθούν  μεταφρασμένα στα Ελληνικά….
MyLovertheSea
I am that child with the round, dirty face
who on every corner bothers you with his
"can you spare a quarter?"
I am that child with the dirty face
no doubt unwanted
that from far away contemplates coaches
where other children
emit laughter and jump up and down considerably
I am that unlikeable child
definitely unwanted
with the round dirty face
who before the giant street lights or
under the granddames also illuminated
or in front of the little girls that seem to levitate
projects the insult of his dirty face
I am that angry and lonely child of always,
that throws you the insult of that angry child of always
and warns you:
if hypocritically you pat me on the head
I would take that opportunity to steal your wallet.
I am that child of always
before the panorama of imminent terror,
imminent leprosy, imminent fleas,
of offenses and the imminent crime.
I am that repulsive child that improvises a bed
out of an old cardboard box and waits,
certain that you will accompany me.

The Parade Ends - Reynaldo Arenas
----------------------------------
Passing through the exploding streets,
since the pipes are ready to give out
passing around the buildings, we need to dodge,
since they are falling onto us,
between the hostile faces scrutinizing and sentencing us,
between the closed establishments,
closed markets,
closed movie theaters,
closed parks,
closed cafes.
Exhibiting already dusty signs (justifications) occasionally,
CLOSED FOR REFORMS,
CLOSED FOR REPARATION.
What kind of reparation?
When will this alleged reparation, alleged reform end?
When at least
will it begin?
Closed... closed... closed...
everything closed...
I arrive and open the innumerable locks, run up the improvised stairwell.
There she is waiting for me.
I discover her, remove the canvas and contemplate her dusty and cold
dimensions.
I get rid of the dust and caress her.
With the slightest brushes from my palms, I clean her back, her base, her
sides.
I feel desperate, happy, at her side, before her,
I run my hands over her keys, and rapidly, everything is set in motion.
The ta ta, the jingling, the music starts, little by little, already much
faster,
now, at the greatest velocity.
Walls, trees, streets,
cathedrals, faces and beaches,
cells, mini-cells,
giant cells,
starry night, naked
feet, pine groves, clouds
hundreds, thousands,
a million parrots
piano stools and a vine.
Everything shows up, everything arrives, everyone comes.
The walls expand, the ceiling disappears and, naturally, you float,
you float, float ripped apart, swept along,
elevated,
taken, transported, eternalized,
saved, for the sake of, and
for this miniscule and constant cadence,
for this music,
for this incessant jingling.

Reinaldo Arenas (1943-1990)
Cuban revolutionary poet & author, exiled in NYC under Castro

3 σχόλια:

  1. Ποίηση υπάρχει ακόμα, γιατί υπάρχουν αληθινοί ποιητές. Εξαίρετη αναφορά! σσ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ΟΤΑΝ Η ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΔΕΙ ΜΕ ΤΗ ΠΟΙΗΣΗ ΑΥΤΟ ΤΟΥΣ ΚΑΝΕΙ ΑΛΗΘΙΝΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ.
    ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ....
    ΓΙΩΡΓΟ ΜΟΥ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ "ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ"!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή