Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΦΩΝΗ


Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Εποχή" την Κυριακή 13/09/2009

Τα πρώτα παιδικά μου χρόνια στην Κομοτηνή, τα έζησα σε μια φτωχογειτονιά με πλίνθινα σπίτια. Εκεί είδα φτώχεια, που δε θα ξεχάσω ποτέ. Όλοι όσοι έμεναν εκεί ήθελαν να ξεφύγουν απ’ τη μίζερη και αδιέξοδη ζωή τους.
Ακόμα και η διεύθυνση μας το θύμιζε καθημερινά. Οδός Πύργου- Αδιέξοδος Α.
Στη διπλανή αυλή έμενε μια οικογένεια με τέσσερα παιδιά. Τρία κορίτσια κι ένα αγόρι, που ήταν τρίτο στη σειρά.
Ο Χρήστος μόλις είχε τελειώσει τη θητεία του, αλλά τα πραγματικά ζόρια τώρα άρχιζαν γι’ αυτόν.
Θα έπρεπε πρώτα να παντρέψει τα κορίτσια και ύστερα, αν του έμενε χρόνος και κουράγιο, θα έκανε κι αυτός οικογένεια.
Τα κορίτσια στο βελόνι κι ο Χρήστος εργάτης, που έκανε μεροκάματο, όταν και όπου έβρισκε. Δύσκολες μέρες και το χειρότερο, χωρίς προοπτική.
Υπήρχε όμως μια μέρα που ξεχώριζε. Η Κυριακή.
Τότε ο Χρήστος έβγαινε στην αυλή φορώντας ένα άσπρο φανελάκι κασκορσέ, που τόνιζε το γεροδεμένο και ηλιοκαμένο του κορμί, στερέωνε ένα καθρεφτάκι πάνω στο μουσλούκι (δοχείο με νερό κρεμασμένο στον τοίχο) και καθώς ξυριζόταν, από ένα φορητό πικάπ άκουγε τα αγαπημένα του δισκάκια.
Αποκλειστικά Καζαντζίδη.
Μόλις άκουγα μουσική πήγαινα κι εγώ στην αυλή τους, γιατί μου άρεσε το σκηνικό, αλλά τα τραγούδια του Στέλιου μου ήταν αδιάφορα.
Μια Κυριακή άκουσα έναν άλλο τραγουδιστή (αργότερα έμαθα ότι τον έλεγαν Αγγελόπουλο) κι όταν πήγα στην αυλή, ο Χρήστος δεν ήταν εκεί. Είχε πάει στη Γερμανία και προφανώς είχε πάρει τα αγαπημένα δισκάκια μαζί του.
Τα χρόνια περνούσαν και καθώς μεγάλωνα στην καινούργια μου γειτονιά, κάθε φορά που άκουγα τις…φάμπρικες της Γερμανίας, έφερνα την εικόνα του Χρήστου στο μυαλό μου να λιώνει εκείνα τα δισκάκια στην καταραμένη ξενιτιά. Άκουγα αχόρταγα από το ραδιόφωνο κάθε τι καινούργιο ( κυρίως Νέο Κύμα ) κι αργότερα ξόδευα το χαρτζιλίκι μου στα juke box για χάρη του Elvis, των Beatles και των Stones, αλλά ποτέ δεν χάλασα μια δραχμή για χάρη του Στέλιου.
Είδα με συμπάθεια την προσπάθειά του να μπει στα χωράφια του Μπιθικώτση, τραγουδώντας Μίκη και Μάνο, αλλά ως εκεί.
Έπρεπε να ωριμάσω για να γίνω πιο διαλλακτικός με τις επιλογές μου και τότε πρόσεξα την ερμηνεία του στο «Ποια είσαι εσύ» του Νικολόπουλου κι έπαθα την πλάκα μου.
Δε χόρταινα να τον ακούω να παίζει με μια jazz διάθεση με τα ημιτόνια, να βυθίζει τη φωνή του στα έγκατα του πενταγράμμου και με άνεση να την εκτοξεύει δυο οκτάβες επάνω, χωρίς να χάσουν οι νότες τίποτε απ’ τη δυναμική τους.
Άνοιγε το στόμα του για το αγαπημένο του ΑΑΑΑ και νόμιζε κανείς πως έκρυβε τον τρούλο της Αγιά-Σοφιάς στο λαρύγγι του.
Ανακάλυψα το «Μίσος» του Άκη Πάνου και υποκλίθηκα. Και κάποια στιγμή επέτρεψα στον εαυτό μου να βουρκώσει ακούγοντας «Το μερτικό μου απ’ τη χαρά» του Λοΐζου.

Α ρε Χρήστο, δίκιο είχες που λάτρευες την «απόλυτη φωνή».
Κομοτηνή 07-09-2009

9 σχόλια:

  1. Μεχρι τη δεκαετία του 70,η φωνή και τα τραγούδια του Στέλιου και των αλλων Στελιων του λαικού μας
    τραγουδιού,αγγιζαν ακόμα τις ψυχές και τις ζωές καιτων εσωτερικών μεταναστών των ελληνικών μεγαλουπόλεων,της Αθήνας προεξάρχουσας..
    Από τη δεκαετία του 80 και μετά στα πλαίσια του
    δυτικού εκσυγχρονισμού μας,ολα αυτά σιγά σιγά αρχισαν να μπαίνουν στο περιθώριο,να απαξιώνονται,να ακούγονται απο γραφικούς και να εκτελούνται από ακόμη γραφικότερους.Ανακαλύψαμε
    τη ροκ,τη τζαζ και αλλα πολλά δυτικότροπα "in"
    καλούδια.Δεν μας πείραζε καθόλου που η βασίλισσα
    εχριζε "sir" τους ροκ σταρς για την αντισυστημική μουσική που εγραφαν για μας,ουτε που ο Σινάτρα συναγελάζονταν με μαφιοζους και κατοίκους του Λευκού Οικου.Τα "Αααα" του Καζαντζίδη και του Αγγελόπουλου,η ντομπροσύνη του Ακη Πάνου,εγιναν κλάψες και ξεπερασμένα πρότυπα που δεν ταιριαζαν πια ουτε στον τρόπο ζωής μας,ουτε στον καταναλωτικό και εκσυγχρονισμένο
    αξιακά τρόπο σκέψης μας...
    Βαρειές κουβέντες,κουβέντες οργής,μπορεί και αδικες σε κάποια σημεία.
    Λεπτομέρειες ισως για τους περισσότερους,αλλά για μια ακόμα φορά ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες για την κατάντια μας και την αυριανή κατάντια των παιδιών μας.
    Ο Νταλάρας,αυτός ο καλος κύριος,αυτή ακριβώς την εποχή,στην αρχή της μετάλλαξης,τραγούδησε κάποια στιγμή ανερυθρίαστα η εν αγνοία του την αλήθεια.."με τραγούδια για τη φτωχεια και την ξενιτειά,ρετιρέ παίρνω στην Κηφισιά..
    Καλή εβδομάδα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνώ με όλα όσα λέτε (αν και βέβαια σκοπός δεν είναι να συμφωνούμε όλοι μεταξύ μας αλλά να ανταλλάσουμε απόψεις) όμως μην ξεχνάτε οτι και ο Καζαντζίδης θα μπορούσε να είχε πάρει ρετιρέ(και μάλιστα περισσότερα από ένα) στην Κηφισιά -και εκείνος τραγουδώντας για τη φτώχεια και την ξενιτιά- αν έκανε καλύτερη διαχείριση...

      Διαγραφή
    2. Χαιρομαι ιδιαίτερα και για τις δυο επισημάνσεις σας,τοσο οσον αφορά την ανταλλαγή απόψεων,που βεβαίως προάγει την ανάδειξη του θέματος ασχετα αν προυπάρχει επι της αρχής συμφωνία,οσο και την οικονομική διαχείρηση του Καζαντζίδη,με μια διαφορά κατα την προσωπική μου πάντα αποψη.
      Οι πραγματικοι καλλιτέχνες και δη οι λαικοί, εστιάζουν και τα καταφέρνουν καλλίτερα στη διαχείρηση της τεχνης τους και χωρις αυτό να ειναι κανόνας ,οχι στη διαχείρηση των οικονομικών τους.

      Διαγραφή
    3. θα συμφωνήσω εν μέρει με την άποψή σου φίλε μου, βάζοντας κόκκινο στα όσα υποστηρίζεις για Jazz & Rock που δεν έχουν να κάνουν με το τιμώμενο πρόσωπο και είναι άλλη ξεχωριστή κουβέντα από μόνη της.
      Και για τις μετέπειτα επανεκτελέσεις αυτών των τραγουδιών έχω τις επιφυλάξεις μου, αφού ούτε όλοι οι (νεώτεροι) ερμηνευτές, ούτε όλοι οι (νεώτεροι) μουσικοί ήταν και είναι για τα μπάζα... Αντίθετα υπήρξαν πολλές περιπτώσεις, όπου αξιόλογοι καλλιτέχνες με τις επανεκτελέσεις τους, έδωσαν στο λαϊκό τραγούδι νέα πνοή. Όχι οτι κατάφεραν να ξεπεράσουν ερμηνευτικά τις πρώτες εκτελέσεις, αλλά τουλάχιστον δεν υπήρξαν γραφικοί!
      Η(οι) καλή(οί) και κακή(οί) μουσική(οί) συνυπήρξαν σε όλες τις περιόδους!!
      Τα κριτήρια αξιολόγησης είναι αυτά που δεν έχουν πάντα την ίδια δύναμη. Ενίοτε εξασθενούν :)
      Φιλιά

      Διαγραφή
  2. Καλέ μου φίλε, πάντα με το υπέροχο χιούμορ σου!
    Σ΄ευχαριστώ για τις ευχές σου και τα επαινετικά σου λόγια για τα πλεχτά μου!
    Πολύ μου άρεσε η ανάρτηση σου -φόρος τιμής- για τον Στέλιο.
    Διαβάζοντας τα λόγια του Θανάση Γκαϊφύλλια, έβλεπα ακριβώς την δική μου άποψη!
    Έτσι κι εγώ, αργά ανακάλυψα τον πλούτο αυτής της μοναδικής φωνής!
    Σου εύχομαι καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι εγώ σ' ευχαριστώ Μάγδα για το σχόλιό σου!!! Ακριβώς όπως το λες "φόρος τιμής" στο μεγαλείο της φωνής αυτού του ανθρώπου.
      Να είσαι καλά

      Διαγραφή
  3. Μεγάλες αλήθειες για την "Απόλυτη Φωνάρα" του Στέλιου !!!
    Ειδικά όταν τα λόγια αυτά προέρχονται από έναν καλλιτέχνη του μεγέθους και του ήθους του Θανάση Γκαϋφύλια ...

    Υ.Γ. Συγκρίσεις του στυλ {Καζατζίδης - Νταλάρας} ούτε γι' αστείο !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η "προέλευση" έχει μεγάλη σημασία γείτονα κι αυτό ήταν που με συγκίνησε από την πρώτη ανάγνωση!!!
      Συμφωνώ (αν και υπήρξα επαλειμμένα θεατής του 2ου) απόλυτα με το Υ.Γ.!!

      Διαγραφή
  4. Εδώ θα μπορούσα να παραθέσω κι εγώ, τη δική μου ιστορία για το "φίλο μου" το Στέλιο.
    Το φορητό πικάπ με τις μπαταρίες, έπαιζε τα 45άρια «της ξενιτιάς» και στη δική μας μικρή αυλή τις Κυριακές, με τη Σαμιοπούλα στο βάθος.
    Αργότερα τα τζουκ μποξ των καφενείων ανέλαβαν τη «διάπλαση των νέων» στα μεγάλα αυτά τραγούδια.
    Μια γραμμένη κασέτα, δώρο του «άρρωστου» Καζαντζιδικού καπετάνιου στον πατέρα μου σε κάποιο μπάρκο, έβγαλε μαζί μου το Γυμνάσιο, παρέα με του Doors, τους Led Zeppelin, το Bob Dylan, τον Β.Β.King, την Aretha και το Σαββόπουλο!!
    Το πέρασμά του από το «έντεχνο» μου το έμαθε ο Λευτέρης στα διαλείμματα των διαβασμάτων που κάναμε για τις πανελλήνιες.
    Τον Τάσο το συνάντησα το ‘83 στο πάλκο της «Απόλαυσις» (Ρεμπέτικα Λαϊκά) και κατάλαβα μέσα από την ερμηνεία του τα βράδια που ακολούθησαν το σύντομο πέρασμά μου από τη «νύχτα», αλλά και τα 25 χρόνια που βρισκόμασταν στον Ταύρο, την Καισαριανή, το Φάληρο, το τι σημαίνει να έχεις πρότυπο ζωής το Στέλιο.
    Όλες του οι ανάσες μετρημένες στο δευτερόλεπτο ακουμπούσαν τα αυλάκια που είχε χαράξει στους δίσκους των 33 η απόλυτη φωνή!!
    Έτσι έκανα φίλο μου το Στέλιο..

    ΑπάντησηΔιαγραφή