ο ίσκιος που έγινε ήλιος



7:10 το πρωί και ο χώρος του γραφείου λούζεται στο φως από τις πρώτες δέσμες των ηλιαχτίδων της ανατολής
οι φυλλωσιές του κήπου σχηματίζουν μύρια σχέδια πάνω στα στόρια 
ο κότσυφας έχει αρχίσει το πρωινό κόρτε στην καλή του, χοροπηδώντας στο κλαδί του γωνιακού δένδρου



κάθομαι στην καρέκλα και νιώθω τον ήλιο στο πλάι μου
αυθόρμητα μου έρχεται η φράση ..."μ' έναν ήλιο πλάι" και τον συνδέω χωρίς δεύτερη σκέψη με τους στίχους του Σαββόπουλου
είμαι σίγουρος 100% ότι έτσι λέει το τραγούδι...

βγάζω την κιθάρα από τη θήκη της, βρίσκω τον τόνο και γράφω


στο μικρόφωνο ανεβαίνω το θεριό γλεντάει
μόνος μου είμαι στην ορχήστρα μ’ έναν ήλιο πλάι

αλήθεια!! μόνος μου, αλλά "μ' έναν ίσκιο"....



οι στιγμές, ο ρυθμός με παρασέρνουν και ο ίσκιος του Διονύση, χάνει τη θέση του στο τραγούδι!!
προσωρινά έστω...

Σου μιλώ και κοκκινίζεις τι να φανταστώ;
Όσο θάβεις το σποράκι, τόσο βγάνει ανθό
Στο μικρόφωνο ανεβαίνω το θεριό γλεντάει
Μόνος μου είμαι στην ορχήστρα μ’ έναν ίσκιο πλάι

Έλα στο χορό
Μόνο να σε βλέπω, μόνο αυτό μπορώ
Νύχτα ξαστεριά
Άναψαν φωτάκια σ’ όλα τα χωριά

Της Αγία Τριάδας ήρθαν μέρες φτερωτές
Το χωριό το Μούρεσι χορεύει από προχτές
Ήρθαν ξένοι ηλιοκαμένοι, ήρθαν κι αδερφοί
Σε κοιτώ και κοκκινίζεις κι έχεις προδοθεί

Έλα στο χορό
Πάρε με και εμένα λίγο να χαρώ
Έλα στο χορό
Θέλω να κατέβω θέλω να ενωθώ

Κι ο συρτός σιγά μας πάει πίσω από το ιερό
Κι αρχινάς να κοκκινίζεις πιο πολύ θαρρώ
Μα εδώ δεν είναι ξένο βλέμμα κανενός
Μήπως είμαι εγώ ο ξένος και ο μακρινός;

Έλα στο χορό
Άσπρο φουστανάκι, πάτημα ελαφρό
Νύχτα ξαστεριά
Τρέμουν οι φλογίτσες πάνω απ’ τα χωριά

6 σχόλια:

  1. Τι να σου πω βρε ξάδερφε! Πάντα αγγίζεις την καρδιά μου. Ένα από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια! Να 'σαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ' ευχαριστώ Κατερινάκι μου!!!
      Μεγάλη χαρά μου δίνεις με τα λόγια σου :)
      Πολλά φιλιά!!!!

      Διαγραφή
  2. Αυτό είναι να τα ’χεις καλά με την έμπνευση και να είσαι από τους ευνοημένους της.
    Κάτι δέσμες ηλιαχτίδων, κάποιες φυλλωσιές, ένας κότσυφας άδων, να το θέμα, να το τραγούδι, να οι νότες. Ξάδερφε. Σε ζηλεύω!

    Υ.Γ. Βλέπω καλά πας από συγγένειες, είδα ξαδέρφη από πάνω…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όταν η φύση εμπνέει... Περισσότερο όταν η έμπνευση αυτή, είναι ενταγμένη στη δύσκολη καθημερινότητα!!
      Να είσαι καλά ξάδερφε!!
      Ναι, μια οικογένεια είμαστε όλοι απ ότι βλέπεις :)
      Καλημέρα Στράτο!!!

      Διαγραφή
  3. καλημέρα Γιώργο, ανάγνωση με μια μέρα καθυστέρησης, αλλά ούτε το νόημα ούτε τα συναισθήματα αλλάζουν. Ετσι είναι, η ζωή στη φύση γύρω μας σφύζει, ξαναγεννιέται, ερωτεύεται, τραγουδά,λούζεται στο φως του ήλιου. Νάσαι καλά, νόμιζα πως μόνο εμένα , το επαρχιωτάκι και προσωρινή αθηναία αγγίζει το πρωινό τραγούδι του κότσυφα μεσα στη γκρίζα πρωτεύουσα.
    καλή και φωτεινή μέρα σε όλους.
    Τώνια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχεις δίκιο Τώνια μου, η ζωή είναι αλλού...
      Όταν στο γκρίζο των καιρών βρίσκει πέρασμα το φως και το πρωινό τραγούδι των πουλιών, δε μπορεί, από κάπου θα σ' αρπάξει και θα σε βγάλει στη λιακάδα της ψυχής !!!
      Όλα τα άλλα έρχονται από μόνα τους :)
      Πολλά φιλιά!!!

      Διαγραφή